And Fish goes blub...

For tiden setter eg meg inn i temaet "Sjølvskading", fordi eg skal fortelle litt om dette på jobben min , Legevakten. Vi møter personer i ulike situasjoner, og etterstreber å forstå og å kunne gi best mulig behandling, eit godt møte med det norske helsevesenet... Eg fekk låne ei bok om sjølvskading, har lest meg gjennom denne no dei siste 3 nettene på jobb...Det er tungt, forklarende og opprivende.. Tungt, fordi du er så hjelpesløs..det blir beskrevet som en løsning, en reaksjon..på noke verre kanskje..menneskesjebnen og korleis man overlever. Forklarende, koffor...ken....ka...men viktigste koffor...ein må ikkje fortelle meg grunnen om ein ikkje ønsker det, men å forstå koffor dette gjør det bedre...Eg er jo ingen proff på dette området no, men... gir meg litt ryggrad og styrke å vete litt om emnet. Opprivende...fordi mange av skildringene, tankespinnet kjenner eg igjen.. Ei lykkelig jente, blitt mor til verdens beste lillegutt..smilet som var der så ofte og lykken som skinte konstant..stoltheten...etter 3mnd som mor, begynte oke gradvis å skje...livet fra før mor til etter mor møttes.. kravene til å kunne yte max, huset skinne, trene optimalt, gi jernet, alltid vere glad, positiv, ikkje feile, bli likt, ikkje hatet...ikkje klage, tåle mest mulig, for viss ikkje....ja ka då? Om noken lese det her..så prøver eg da ikkje å framstå som en som hadde det gale, verre eller verst...det her blir meir som en forklaring...kanskje mest for meg..kanskje noken andre og forstår... Kroppen begynte å gi beskjed kort tid etter at eg var i arbeid igjen.trøtthet og smerter...vanlig det, nattevakt som eg e. Men blei ofte liggende på sofaen og sove, guttungen som voks til, gikk rundt meg, eg orket ikkje tanken på å ha han på fanget engang...hysjingen fordi mamma ikkje var i form. eksravaktene eg tok fordi det har jo alltid gjort, ung som eg e så går det jo fint...sove etterpå...trenge ikkje det eg...den dårlige samvittigheten for dette..for husarbeidet eg ikkje gjor,at eg ikkje gjor det fort nok, godt nok.at eg ikkje fant gode løsninger på å holde det ryddig...at eg ikkje stadig hadde nye ideer til middag...nye fritidspåfunn...treningspåfunn...konepåfunn.. at eg ikkje var meir våken, at eg ikkje trente meir, alt føltes så skittent og ikkje bra nok...og var eg ikkje bra nok ..såååå...ja ka då?? humøret, orket ikkje prøve en gang..gråten som aldri var langt unna om den ikkje allerede hadde brutt ut...¨på jobb..heime...i bilen...ja i bilen...husket ikkje alltid at eg hadde køyrt bil... husket ikkje alltid..ammetåka tenkte eg...sjølv om eg va ferdig...det va tungt å puste..tungt å leve...tungt å gå trappen...men alt som var tungt var vel god trening? tenkte eg...men så orket eg ikkje...og vakje god nok likevel...sviktet meg sjølv og holdt ikkje det eg hadde lovd.... Alt handlet om guttungen...huset..jobben...mannen... viss ikkje såååå? ja ka då? eg tenker tilbake..kroppen var gyselig...rett og slett ekkel....åt eg for mykje..så måtte eg trene hardere, hadde eg det bedre enn andre, så burde eg føle meg litt jævligere...om man kuttet ut mat så gjor det litt vondt, ventet du lenge nok...trente du litt til når du ikkje hadde meir..så gjor det litt vondere...jo lenger eg klarte å holde vonde ting skjult, jo vondere gjor det...mine problem var jo null i forhold til: verdensproblematikken...at eg vågde å tru eg va verdig nok til å ha det fælt...blei eg kald..så kunneeg vente til eg blei litt kaldere..fordi eg burde det...var garantert noken som hadde det verre.. ingen måtte forstå...korleis skulle eg forklare...det var jo folk som hadde det verre... Satt i sofaen..plutselig endrer synsfeltet seg og det føles ut som eg ska besvime, blir kvalm og svimmel..alle lydene høres så langt vekke ut...blir redd...føler meg rolig..er aleine med guttungen...blide gode lille vennen..ka skjer om eg faller fra no? Eg ringer lege som tar meg inn, eg seie eg blir køyrt men køyrer sjølv...klare sjøl.. Legen legger meg inn til nevrologisk sjekk, redd for hjerneblødning. Eg blir pasient, og sjukepleier...eg husker eg vandrer i gangene...ken e eg...pasient...sjukepleier...nabosengen trenger hjelp...eg kan jo berre hjelpe ho...eg kan jo dette....må jo jobbe ...pasient sjukepleiar...smil..ver fornøgd...hjelp til...skal eg berre hjelpe naboen... Dagen etter og resultatene er klare...eg er frisk...du har truffet veggen...ikkje funnet døra... Raseriet..eg utslitt??? så flaut...at dei trur det...eg som har så mykje å gi...eg grine te det ikkje e pust igjen...ber om unnskyldning for ting som eg ikkje trenger å sei unnskyld for...eg snakker på in og utpust og skal forklare at dei må ta feil...flaut...at dei trur det.. Lege oppfølging: sjekket for epilepsi...sjekket for hormonendringer...blooooodprøver er tatt...kanskje er du deprimert ,Bente....? Sjokk..eg? eg har jo alt...seie eg mens eg grine...igjen....eg e jo lykkelig...koffor har eg vondt da?og faller vekk? Det må jo vere noke anna... Eg tenker at om eg ikkje gjer det legen seie så er eg ikkje samarbeidsvillig...eg gjer det han seie...så ska legen få sjå kor feil ho tar...eg e sterk...og klare alt...tenker eg..mens tårene triller..flaut at dei kan tru det....om meg. Samtaleterapi...føles tabu...eg e jo sjukepleiar... husk å smil Bente og vis at dette er feil...for det e det jo... første samtale va en fiasko...syns eg..grinende forteller eg om det lykkelige livet mitt....satans kjerring...skal aldri tilbake... 2.samtale...samme skiten...skjønner ikkje kor ho ve...eg e jo lykkelig... 3.samtale...fortsatt lykkelig...grinende...men eg blir sint..."faen, blir det aldri vel nok"....en boble sprakk.. dama har ark..maaaange ark...spørreskjema for kartlegging ...alt fra pms til psykoser...det er surrealistisk.... eg har ikkje pms...ikkje psykoser...eg er innom spiseforstyrrelser, men argumenterer meg utenom det... posttraumatisk stressrespons...scoren er der.. men det livet mitt blir stemplet med no er en moderat fødselsdepresjon...1 år etter fødselen...eg har krasjet med veggen..fant ikkje døren..virkelig...sånn på ordentlig... eg finner døren tilslutt....mange samtaler seinare... Snupunktet blir en graviditet...det gikk gale, men det snudde livet mitt... Eg såg alt eg gikk glipp av...eg trur den delen av meg alltid ve vere der..men eg jobber kvar dag mot den...vil ikje tilbake...eg vil ikkje at ungene skal noken gang måtte sjå meg slik igjen...ikkje mannen min heller...gode mannen min...som alltid va der...han blei sint og frustrert han og...men han va der.. guttungen som trøstet mamma etter jobb,mens mor gråter høgt på baderomsgolvet...aldri meir!!!! Eg er tøff mot meg sjølv...eg vil så mykje...men det er i haudet mitt det sitter...eg bestemmer... å lese denne boka...har bringt fram så mange ting...idag gikk eg i kjellaren...sånn ordentlig...eg kjente og følte på dei gamle følelsene...unnskyld mannen min... eg ordner det...eg vil ikkje tilbake... Eg er frisk...som en fisk..på land...men det ordner seg... Ikkje tykke synd i meg sjøl....Eg har det faktisk bra... om noken lese det så er det ikkje sikkert dei skjønner det...men...en liten påminnelse for meg sjøl...idag...huske at god nok er meir enn godt nok... huske at småting er småting...og at småting kan man også glede seg over... "Det handler ikkje om å ri stormen av, men å lære å danse med vinden..."