Sånn mister eg venner..

Eg trur mange trur eg er veldig sosial og utadvendt...på mange måter så er eg vel det...som oftest fordi eg lar meg lett glede av godt selskap, det gir meg energi når eg er med folk eg liker. Eg liker mange folk ...lett...
Ofte så blir eg automatisk slik..fordi eg trur folk har en forventning om at eg alltid er slik...og eg er jo meg..sånn er eg egentlig...men like mye som eg treng høg  musikk i øyrene, så treng eg ensomhet og stillhet...
Eg er overstimulert store deler av døgnet, eg føler så mykje,  skulle burde måtte hadde....eg føler masse glede og entusiasme og energi og galskap når eg er med ungene...eg føler sorg og utmattelse og oppgitthet når eg leser sosiale medier og nyheter...og for alle del...egg har det Ikkje gale..eg har det jævlig bra sammenliknet med Ken som helst...e berre den tomheten blandet med stressa følelse når eg endelig føler eg får en pause..en pause fra meg først og fremst...sitte i ro føles bortkasta og unaturlig...fordi..man skulle gjort noe, vert noken,  blitt bedre i noke. .
Så når du spør:" hey,  møtes snart?"
Så svarer eg ofte :njaaa..må sjå kos veka blir...
Ikkje fordi eg Ikkje vil møtes...men eg treng pause fra meg...og leiter etter den...og den pausen kjem når eg minst treng det..og da blir dørstokken veldig høg...Eg e jo klar over dette...
Men vanskelig å forlate en trygg heim til tider...møte folk når eg veit følelsene ligg på utsida...eg vil ikke prate om kos eg har det..og sånn..har det steike bra egentlig...berre føles Ikkje sånn ut innimellom...
Vel...så trur eg folk blir lei av at eg Ikkje kommer, er opptatt , jobber. ..
Og tenker kanskje eg kjem når eg e klar...
Innimellom så gjer eg det..
Men ofte så har eg stengt meg ute heilt på egenhånd...det blir vanskelig å ta kontakt...redd for å mase,kanskje toget er gått...ka forventes det av meg når eg endelig kjem...sånn mister eg venner...men mange av dokke finner eg plutselig igjen...til stor glede må dokke vete...For eg mister dokke Ikkje med vilje..eg e berre et rotehaud...