Jag och du, Sebastian..

Du vekse sånn til og har så mykje du v gjere heile tida...eg og..men likevel så virker du så forståelsesfull,god og unik:)
Vi finner litt tid der det er berre meg og deg, vi treng ikkje snakke så mykje..det e berre kjekt å vere oss..du er jo stor gutt veit eg, klarer sjøl og vil og kan...men du er da little guten min lell...

I dag..mamman din va vel litt ute av balanse...får ikkje sove skikkelig og er sliten..Are Stian var vekke og alt virket som mount everest..med tresko og uten O2...Det kom til eit punkt eg klarte ikkje holde tilbake tårer ...og en barnslig.."skulle berre ønske are stian va her no..."
Du såg på meg og sa en liten "eg veit mamma..." og kom mot meg me opne armer og gav en good klem...
"Mamma..kanskje du ska sette deg ned også kan du fortelle meg ka eg kan hjelpe deg me.."
Sukk...lille vennen...så stolt av deg...du e så god..eg vil lære av deg...glad i deg!!