Veke 30

Følelsen av at ventetiden er lang, magen veks og blaff av "shit, eg ska igjennom det igjen"..
Det kjem tankene..men forsvinner like raskt...
Denne gangen har vert så ulik alle andre ganger...haudet vil så mykje kroppen ikkje vil..samtidig som at kroppen egentlig er vand me at eg gjer det eg vil..også får eg svi etterpå...
Sånn er det vel no og..men eg er treigere, tyngre, slappere..så jobben med å fungere blir tyngre..
Folk spør om korleis eg har det..
Vel...here it goes...sånn er det:
Bekkenet held meg våken og smerter og knirker...men det er til å leve mwd og det funker jo..
Ryggen låser seg uten forvarsel, men ikkje heile tida..
Svimmelbyger som tvinger meg i kne, men eg besvimer ikkje..veit kor grensa går..
Kvalm og maten frister ikkke, lite smak..
Men eg spyr ikkje..og eg veit ka eg liker vanligvis så ingen problem med inntaket.
Sliten, søvnig, trøtt, verker i kroppen, ..men sånn har vel alle det...og ka betyr sliten?
Søve dårlig, har mareritt og er urolig, lett våken..sånn er det..og det er til å leve med og..
Tankekøyr..skulle vert i jobb, skulle ha gjort det og det, skulle ha burde ha måtta ha..skulle besøkt venner, skulle ryddet der og der, bære løfte flytte..skal berre skal berre...
Smerter i en mage som tynger, kynnere, frostrier av slitenhet..
Aldri god nok, aldri fornøgd med egen innsats...aldri er eit hardt ord og strengt tatt lett overdrevent..men følelsen av å ikkje duge gjer alt så dramatisk til tider..tårene er der men klarer å ikkje grine i utide..prøver å sjå og vere sterk og klare sjøl..eg e sterk og klarer sjøl..
Sånn er det jo ikkje kvar dag..har det egentlig supert eg...men alt som blir gjort har sin pris..men sitte i ro og vente har en enda større pris...
Og det går så opp og ned..alt..
Men ka seie man til folk når man så blir sjukmeldt...alt dette??
Har korta det ned til at det er tøft og eg e sliten..men ka seie det egentlig..at eg e lat og ikkje tåle noke?
Eg har satt familien først, så jobben og så meg denne gangen..det å klare alt vart vanskelig...
Gikk sjukmeldt 50% lenge...og folk kommenterte at eg jobbe vel ingenting eg da...men 50% av to jobber der ein går mest natt og tilsammen 90%..det er noke...men ka svarer man egentlig?
Når eg velger å ikkje stå på ski fordi beina er ikkje enig i avstander som kommer plutselig..og eg e meir te hjelp gående for resten av familien..kommentarene om at "koffor det, eg skia til eg va langt på vei..."
Ja..ka svarer man...eg klarer ikkje vere glad på dine vegne..eg skammer meg fordi eg ikkje gjer det...
Eller kommentarene.."eg jobba til siste slutt, sjølv om bekkenet og ryggen streika"
"Eg spydde og grein, men gikk på jobb"
"Du kan jo berre..."
-ka sei man.,ka skal man reagere..?
Eg stenger ute så masse av det her tullet..og gjer så godt eg kan...
Eg vil vere i jobb mest av alt, fordi det gir meg noke, mentalt og fysisk...
Kor mange ganger har eg grene pga sjukmeldingen? Hater ordet..hater å ikkje klare...eg kan så mykje og klarer enda meir enn det..men det blir så uviktig i desse tider med forventninger...
Men eg elsker babyjenta mi, eg føler ho seie meg noke..svarer meg.....og eg gleder meg over alt ho allerede gir meg...eg gleder meg til fødsel og..den skremmer meg ikkje..synd at det som skremmer meg mest er ka alle andre meina...